Met blote voeten

Daar gaan we dan... Mijn eigen blog is een feit!

Al jaren ben ik aan het schrijven. Kleine dingetjes, gedichtjes, verhaaltjes, dagboekjes. Meestal ben ik te wispelturig (en lui?) om zoiets lang vol te houden. Tot ik via via een aantal Amerikaanse blogs las over moeders. Moeders net als ik, met vieze kinderen, handen soms in het haar, elke dag lerend van hun kinderen en God, en intussen ontzettend genieten van het leven als Stay Home Mom.

Wat klinkt dat mooi, dacht ik, zo in het Engels. Bijna romantisch. Een beetje zoals foto's bewerken met Instagram, waarvan ik sinds kort begrijp wat het is: alle foto's zien er in een handomdraai uit alsof ze professioneel gemaakt zijn, en je simpele lentekiekje is opeens een zonovergoten droombeeld. Zo is het leven niet altijd... Thuisblijfmoeder klinkt veel saaier dan 'Stay Home Mom'. Toch wil ik graag een blog gaan schrijven, zo eens in de paar dagen. Gewoon, om als doorsnee moeder wat te delen over de leuke, gekke, moeilijke, belangrijke en simpele momenten. Over kinderen, (t)huis en God.

En waarom met blote voeten? Omdat ik het niet mooier wil maken dan het is, maar gewoon lekker zoals het is: soms doet het pijn, soms is het heet, maar het is heerlijk om het gras onder je voeten te voelen kriebelen, of het nieuwe vloerkleed in de woonkamer. Het leven met God zoals het is.