Opschepper

Al jaren voel ik mij een opschepper. Waarom? Omdat het zo goed gaat! Ik ben getrouwd met een hele leuke man (die as we speak gewoon uit zichzelf de afwas even staat te doen, en ook heel lekker kan koken!), heb hele mooie, knappe kinderen, woon in een mooi huis en zo kan ik nog wel even doorgaan. Als je weinig te klagen hebt, lijkt het al snel alsof je net doet alsof alles bij jou perfect gaat. Maar dat hoeft niet zo te zijn! Maar klagers hebben het zwaarder in het leven. Zoals het liedje van Brigitte Kaandorp: 'Ik heb een heel zwaar levuuuuhhn... Het leven is voor mij gewoon ont-zet-tend zwaaaar!' Sta je zo in het leven, reken er dan maar op dat het je zwaar valt!

Onze oudste dochter, Julia, heeft een ontwikkelingsvoorsprong. Zo liep ze met 10 maanden, kletst ze nu (ze is bijna 3 jaar) de oren van je hoofd met perfect verstaanbare zinnen (Mama, heeft de kraan ook een kraanverzorgster?), gebruikt ze nooit kinder-taal (een verloskundige is écht geen babydokter), kent ze bijna alle letters van het alfabet en leest ze inmiddels haar eerste woordjes. Knappe meid! En ze heeft ook nog eens ontzettend leuke blonde haartjes! Ik een opschepper? Ja hoor, zo voelt het regelmatig als ik aan iemand verteld wat voor leuks ze nu weer heeft geleerd. Maar ik weiger om me in te houden omdat de maatschappij dat zo voelt. Ze is tenslotte net zo knap als ieder ander kind wat net iets nieuws heeft geleerd!!! En is niet iedere moeder trots op haar kind? Ik ben ook net zo trots op mijn jongste, en die kan (buiten lachen en drinken) nog vrij weinig...

Laten we allemaal maar regelmatig een beetje opscheppen. Niet overdrijven hoor, maar vertel maar eens gewoon wat voor leuke, goede, mooie, bijzondere dingen er in je leven gebeuren, in plaats van alleen de moeilijke en vervelende verhalen. Ik zie dat Julia het ontzettend leuk vindt om te horen dat ik haar mooi of knap vind, en het is voor een kind heel belangrijk om bevestiging te krijgen van wie hij is en wat hij doet!