Als er iets is waar ik gek op ben is het de ontwikkeling van kinderen. Vanuit mijn opleiding (SPH) heb ik uiteraard genoeg geleerd over de ontwikkeling van een 'normaal' kind, maar juist ook over de storingen die er in kunnen ontstaan. Een kink in de kabel, zou je het kunnen noemen. Want normaal is geen goede benaming voor iets wat miljoenen kinderen en volwassenen over de hele wereld op hun eigen, unieke manier aan gaan. Ontwikkelen doet iedereen op z'n eigen manier!
Een jonge baby ontwikkelt al vanaf dag 1. Misschien weet je dat een baby met ongeveer 6 weken bewust gaat lachen, maar ook in die eerste dagen en weken gebeurt er al zoveel. Een baby doet z'n oogjes steeds vaker goed open, kijkt je aan, tuurt naar het licht of naar een mobile die boven z'n hoofd zweeft, en gaat langzaam steeds beter dingen volgen die om hem heen bewegen. En na dat eerste lachje gaat het verder: hoofd optillen, opsteunen op de handjes, op je zij hangen, slaan tegen een speeltje, speeltjes pakken en in je mond stoppen, steeds meer geluiden maken. Langzaam gaat die kleine, hulpeloze baby op weg naar de grote stappen van rollen, tijgeren, kruipen, zitten, staan en lopen.
En dat allemaal in 1 tot 1,5 jaar tijd. Geen wonder dat het een bijzondere maar ook heftige tijd is voor zowel baby's als papa's en mama's. Ik heb me voorgenomen aan het begin van het leven van mijn tweede dochter, om niet te veel uit te kijken naar de nieuwe ontwikkelingen (hoe leuk ik dat ook vind en hoe zeer ik ook uitkijk naar elke volgende stap), maar juist ook echt te genieten van de reis die ze aan het maken zijn, elke dag. Hoe trots ik nu ook op haar ben dat ze eindelijk kan zitten, ik heb me kostelijk vermaakt met het kijken naar haar eindeloze, onvermoeibare pogingen. Soms lukte het keer op keer niet, gaf ze het op, en na 5 minuten ging ze het toch weer proberen. Soms was ze er zo moe van dat ze op schoot in slaap viel. Soms lukte het half, maar viel ze plat met haar neus op de grond en durfde ze het daarna even weer niet. Tot het maandag echt lukte, en nu is er inmiddels geen kunst meer aan!
Die innerlijke drang in een kind, hun drijfveer om keer op keer door te gaan, te zoeken naar nieuwe dingen om te doen, laten we die als volwassenen niet kwijt raken! Doe eens iets nieuws, doe eens iets geks. Of zoals mijn oudste dochter Julia regelmatig roept: 'Kijk eens wat ik kan!' en dan in een hele rare pose proberen stil te blijven staan (met een been in de lucht, op handen en voeten of juist plat op de grond met je armen en benen omhoog). Blijf in ontwikkeling, dan roest je niet vast!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten