Manduca-extention!

Afgelopen jaar heeft mijn oudste dochter (inmiddels ruim 3,5) nog onverminderd plezier gehad van de Manduca, en wij ook met haar! Ze is niet zo zwaar (nog geen 14 kilo), en het is met een ergonomische drager heel prettig om te dragen, ook met een zwaarder/groter/ouder kindje. Er zijn verschillende peuterdragers en zelfs kleuterdragers op de markt, maar eerlijk gezegd zijn we dol op de Manduca en vonden we het ook een beetje duur om een nieuwe drager te kopen voor het jaartje dat ze er misschien nog in zat. Dat denken we ook al een jaar ongeveer, en nog steeds, want mevrouw vindt het nog prima, maar ze wordt wel steeds langer...

Qua ruglengte is dat geen probleem, het rugpand komt nog tot ongeveer 3 cm onder haar nek, dus dat is prima. Haar benen daarentegen... Het voordeel van een ergonomische drager is juist dat de benen tot in de knieholtes goed worden ondersteunt, maar dat was al een poosje niet meer zo. Ze klaagde er niet over, maar het zag er niet comfortabel uit. Tot ik laatst voor een ander merk drager dit tegenkwam. Zoals je ziet is het een soort extra stukje stof met een knoopje en een lusje, om juist het onderste gedeelte wat de benen/knieholtes ondersteunt te verbreden. Ideaal leek me dat! Maar die prijs... Nou ja, voor 2 extra tientjes kan ik op marktplaats een hele nieuwe drager kopen! Dus dat vond ik wat overdreven. Dat moet ik ook zelf kunnen, dacht ik!

Ik heb eerst opgemeten hoe groot het stukje stof moest zijn. Hoe breed moet de onderkant worden voor haar knieën (in dit geval heb ik 5 cm gedaan), hoe hoog moet het worden (de kant die tegen de drager aan zit is recht), hoe breed moet het aan de bovenkant zijn om er een bandje/lusje aan te maken, en dan de andere zijkant die schuin naar beneden moet lopen, van het lusje naar de breedste kant onderaan. Dit heb ik uitgetekend en op de stof gespeld. Ik heb een oude spijkerbroek gebruikt voor de stof, maar ik denk dat elke stevige stof prima zou werken. Ik heb 4 stukjes stof geknipt (voor beide kanten, een voor- en achterkant), daarbij twee lapjes om onderaan om de heupband te vouwen om hem vast te maken (breedt = de breedte van je kniestuk, lengte = ruim om je heupband heen met 4/5 cm overlap, en vergeet de zoom niet). Dat lapje heb ik niet dubbel gedaan, gewoon enkele stof met een zoompje. Het lusje voor bovenaan moet je even goed afmeten. Ik had eerst bedacht om er een drukknoop of iets dergelijks in te zetten (dat heeft de originele ook), maar mijn Manduca heeft een clip om de schouderband los te maken, net 10 cm van dat bandje af waar je hem aan vast wilt maken. Handig! Dus ik heb er gewon een lus van gemaakt en door de schouderband los te maken, kun je hem er af halen! Je moet dan dus wel vast even goed afmeten dat het lusje niet te lang is en waar hij precies vast moet komen te zitten (en rekening houden met de zoom). Voor het band heb ik hetzelfde band gebruikt als wat de Manduca ook heeft, van dat zwarte (geen idee hoe het officieel heet).

Nadat ik alle lapjes had uitgeknipt, heb ik de kniestukken op elkaar gespeld met het bandje (voor bovenaan) er tussen. In deze volgorde: eerste lapje met de goede kant boven, lusje (met de lus naar binnen, straks draai je hem binnenstebuiten), tweede lapje met de goede kant naar onderen. Dan alles vastspelden en 3 kanten vastnaaien. De onderkant heb ik op het laatst gedaan, zonder naar binnen te vouwen. Ik heb het netjes op elkaar geduwd, ook het zwarte lusje (die heb ik lang gelaten voor wat meer stevigheid), en netjes recht afgeknipt. Dat heb ik vervolgens gezigzagd met een fijne zigzag. Hetzelfde heb ik gedaan met de kniestukken van de andere kant.
De bandjes voor om de heupband heb ik eerst op zichzelf gezoomd, gewoon een simpel dun randje. Vervolgens heb ik alles even om de Manduca heen gelegd om te zien hoe de bandjes netjes op elkaar kwamen, met het klittenband uiteindelijk aan de buitenkant. Toen heb ik de kniestukken er op gespeld, precies op de plek waar ze het best konden komen. Dat heb ik nog flink 2 keer goed vastgezet, zowel door de 2 lagen stof van het kniestuk, als het bandje (dubbel) en de laag stof van het bandje om de heupband. 3 lagen stof en 2 bandjes dus!!! Zorg dus voor een goede naaimachine ;) Die van mijn moeder had er gelukkig weinig problemen mee.

Mijn moeder heeft als laatste de klittenband er op gemaakt, we hadden niet meer zoveel tijd en zij is een stuk sneller met de naaimachine. Ze heeft eerst 2 streepjes klittenband op de ene kant van het bandje gemaakt, toen het andere stukje klittenband er op geplakt, bandje dicht gevouwen zoals het moet komen uiteindelijk, en toen het klittenband en het bandje in 1 keer er af gehaald en op die plek gauw vastgemaakt. Volgens mij ook met een zigzag steek.

En toen... was het klaar! Julia wilde niet zo heel graag uitproberen of het goed zat vanmorgen, maar uiteindelijk wilde ze wel heel even, en het zit perfect! Ik heb het zitvlak van 35 cm naar 45 verbreed en zodoende is hij bijna net zo breed als bijvoorbeeld een Tula Toddler peuterdrager! Nu kunnen we weer even vooruit :) Hoe vinden jullie trouwens mijn nieuwe Zip In? Helemaal hip, vond ik! Gekregen van een lief vriendinnetje :)

p.s. verbeterpunten voor mezelf: de bovenkant mag smaller, net zo smal als het bandje eigenlijk, nu is het onnodig breed. Oja, en ik wilde het eigenlijk vullen met een klein beetje foam padding ofzo, voor een beetje extra comfort. De hoekjes van de Manduca zijn ook gevuld. Maar vergeten... ;)

Een haat/liefde-verhouding: borstvoeding en ik...

Allereerst een HOERAAA!! Want ik ben officieel een 'langvoeder', nu mijn jongste dochter Sifra 1 jaar is, en ik dus al 1 jaar volledig borstvoeding geef. In totaal, met de maanden die ik Julia heb gevoed, heb ik al meer dan 1,5 jaar borstvoeding gegeven. Daarbij kan ik zeggen dat de voedingen die ik daarvan niet zelf gegeven heb waarschijnlijk op 4 handen te tellen zijn. Bij allebei! Dus daar ben ik wel trots op, mijn meiden groei(d)en op mijn melk!

Maar daar zit uiteraard een keerzijde aan... Ik ben 's nachts altijd het bokje (en nee, ze slaapt nog niet door helaas...), ik kan niet te lang weg, voedingsbeha's zijn écht lelijk (zelfs de mooie, of ze zijn schreeuwend duur), ik moet mijn kleding aanpassen óf meerdere keren per dag half uitgekleed zitten voeden (en jurkjes zijn dus écht niet handig...). De afhankelijkheid die de borstvoeding geeft is een prachtig ding, maar soms kan het wel eens benauwen. Daarbij heeft Sifra wat last van koemelk, dus ik ben inmiddels ook al bijna een jaar op een koemelkvrij dieet. Oja, en er was ooit iets met flesjes waar ze niet uit drinken, maar aangezien ik die niet per se hard nodig heb, ben ik dat maar snel vergeten ;) Ze drinkt nu gewoon ook lekker uit een tuitbeker!

Ik krijg wel eens de vraag waarom ik niet eindelijk eens stop. Waarom nog dat dieet, ze kan toch nu wel zonder borstvoeding, je bent er zo moe/zat van (dat klopt aardig bij tijd en wijle), wat doe je moeilijk, het is toch niet meer nodig, et cetera. Maar daar komt dan de liefde naar boven, de liefde voor de borstvoeding...

Want, zeg nou zelf, wat een complex, bijzonder, goddelijk, inspirerend fenomeen is borstvoeding toch eigenlijk. Een moeder maakt, na de geboorte van een kind, min of meer automatisch borstvoeding aan. Met een beetje hulp (goede informatie en ondersteuning) komt er binnen een paar weken een goede export op gang van kwalitatief zeer hoogwaardige voeding, perfect afgestemd op je baby, zowel inhoudelijk als in hoeveelheid. Het aanbod wordt geheel afgestemd op de vraag, dus bij gebrek is het alleen zaak om de vraag duidelijk te maken aan de producent (meer aanleggen), en de producent zal zonder moeite meer gaan aanmaken, zodat het aanbod op peil blijft. De moeder kan haar kindje zonder problemen overal mee naartoe nemen, en overal op verzoek lekkere, warme voeding aanbieden. Voeding die zo bijzonder is dat namaken tot nu toe nog niet in de buurt komt van het echte werk.

En daarbij nog een paar extra voordelen: het niet geven van borstvoeding (voor moeders) én het niet krijgen van borstvoeding (voor baby's) verhoogt het risico op borstkanker, ovariumkanker en baarmoederkanker, het beschermt de baby tegen het ontwikkelen van de ziekte van Crohn, het verkleint het risico op astma voor de baby, beschermt tegen buikgriep en diarree, verkleint de kans op jeugdreuma, verminder de kans op osteoporose (voor de moeder), helpt bij het rijpen van het spijsverteringskanaal, verhoogt de effectiviteit van vaccinaties, verkleint de kans op gaatjes in de tanden van de baby, verkleint de kans op eczeem voor de baby, vermindert de kans op liesbreuken, is handig in vele opzichten (warm, dichtbij, goedkoop, minder verpakkingsmateriaal om weg te gooien, handig voor oogontstekingen). En daarbij zit het in een mooie verpakking!

Oftewel... ja, er zijn minder leuke kanten. Minder handige kanten. Momenten waarop ik écht geen zin meer heb. Maar al die voordelen? Al die leuke momenten aan de borst, al die voordelen van het voeden... Ach, we gaan nog maar even door, zolang het goed gaat en mijn meisje het ook nog fijn vindt!

Een thuis voor je kind

Als gastouder weet ik aardig hoe het in de kinderopvang reilt en zeilt. Het is op een bepaalde manier een noodzakelijk kwaad dat ouders, tijdens de jonge ontwikkeling van hun kind, beiden moeten werken om in hun levensonderhoud te voorzien, terwijl ze iemand anders betalen om voor hun kind te zorgen. Een beetje krom, en ondanks dat het voor het kind vaak gezellig en veilig is bij een gastouder/oppas/kinderdagverblijf, betekend dat niet dat het kind daar op de beste plek is.

Ik las vanmorgen op Twitter een reactie van iemand op de nieuwe initiatieven met betrekking tot ouders die op elkaars kinderen passen. Het fenomeen komt steeds vaker voor, waarbij 1 of 2 dagdelen per week wordt opgepast op de kinderen van iemand anders, en jouw eigen kinderen ook 1 of 2 dagdelen per week kunnen worden opgevangen door de ouders van de andere kinderen. Ideaal! Maar, zo luidde de reactie, dit kon toch niet goed zijn, want 'de kinderopvang is meer dan alleen opvang voor het kind'. En deels ben ik het daar uiteraard mee eens. Als het alleen opvang zou betekenen, dan kon ik de hele dag op mijn bank blijven zitten, zette ik de kinderen 3 keer per dag in hun stoel en schoof wat eten naar binnen en verschoonde ik hier en daar een luier. Op die manier kan ik er wel 10 tegelijkertijd opvangen! Maar nee, we spelen samen, we letten op de ontwikkeling van het kind en we proberen met behulp van thema's de kinderen het een en ander bij te brengen, zodat ze klaar zijn om naar school te gaan met een jaar of 4. Ook hebben we een signalerende functie, zodat er snel kan worden ingegrepen als er ergens iets niet helemaal goed lijkt te gaan.

Maar in die functie voel ik mij persoonlijk niet veel meer dan 'oplettende ouder', of in dat geval 'oplettende gastouder'. Mijn eigen kinderen gaan mee in deze manier van opvoeden. Ik ben oplettend, open, duidelijk en consequent, en in alles probeer ik samen met de kinderen zoveel mogelijk te leren over de dingen die er in en om het huis gebeuren. Ik denk dat de meeste ouders dit ook thuis zullen doen! Misschien op een iets minder uitgesproken mening, maar voor de meeste kinderen zal dit genoeg zijn om zonder moeite te beginnen op de basisschool.
En als dat zo is, wat is dan de beste plek voor kinderen om op te groeien? Persoonlijk denk ik, de beste plek is thuis. Bij je eigen vertrouwde papa en mama, in je eigen omgeving, om vanuit dat vertrouwen de wereld te gaan ontdekken. Vanaf een jaar of 1 is het prachtig om hier en daar juist ook nieuwe contacten op te doen, soms ergens te blijven waar papa en mama niet zijn, contacten aan te gaan met andere kinderen en te leren omgaan met deze nieuwe situaties en relaties. Dan zal het belang van opvang langzaam verschuiven van 100% belang van de ouders, naar uiteindelijk ook deels het belang van het kind. Natuurlijk is het voor kinderen prettig om voor de basisschool ook geleerd te hebben om met andere situaties en andere kinderen te spelen. Maar is dat voor een baby van 3 maanden op een enkele manier van belang? Nee, ik denk het niet. Baby's hebben behoefte aan rust en vertrouwen. Is de opvang daarom verkeerd? Nee hoor, helemaal niet. Maar het belang ligt op dat moment bij de ouders, en niet bij het kind.

Als kinderopvang/gastouderopvang moeten we onszelf niet te hoog neerzetten. We doen het goed en we zijn betrouwbaar, maar we zijn voor kinderen zeker niet belangrijker dan de dagen in de week die ze thuis zijn bij papa en mama. Het belang ligt zeker in de eerste 2 jaar voor het grootste deel bij de ouders, en hoewel dat niet altijd verkeerd is, moeten we niet vergeten dat ouders in de eerste plaats de opvoeders zijn van hun kinderen, en die rol moeten we zeker niet grotendeels in de schoenen schuiven van gastouders en pedagogisch medewerkers! Zij doen hun deel, en papa's en mama's hebben hun eigen verantwoordelijkheid!