Als gastouder weet ik aardig hoe het in de kinderopvang reilt en zeilt. Het is op een bepaalde manier een noodzakelijk kwaad dat ouders, tijdens de jonge ontwikkeling van hun kind, beiden moeten werken om in hun levensonderhoud te voorzien, terwijl ze iemand anders betalen om voor hun kind te zorgen. Een beetje krom, en ondanks dat het voor het kind vaak gezellig en veilig is bij een gastouder/oppas/kinderdagverblijf, betekend dat niet dat het kind daar op de beste plek is.
Ik las vanmorgen op Twitter een reactie van iemand op de nieuwe initiatieven met betrekking tot ouders die op elkaars kinderen passen. Het fenomeen komt steeds vaker voor, waarbij 1 of 2 dagdelen per week wordt opgepast op de kinderen van iemand anders, en jouw eigen kinderen ook 1 of 2 dagdelen per week kunnen worden opgevangen door de ouders van de andere kinderen. Ideaal! Maar, zo luidde de reactie, dit kon toch niet goed zijn, want 'de kinderopvang is meer dan alleen opvang voor het kind'. En deels ben ik het daar uiteraard mee eens. Als het alleen opvang zou betekenen, dan kon ik de hele dag op mijn bank blijven zitten, zette ik de kinderen 3 keer per dag in hun stoel en schoof wat eten naar binnen en verschoonde ik hier en daar een luier. Op die manier kan ik er wel 10 tegelijkertijd opvangen! Maar nee, we spelen samen, we letten op de ontwikkeling van het kind en we proberen met behulp van thema's de kinderen het een en ander bij te brengen, zodat ze klaar zijn om naar school te gaan met een jaar of 4. Ook hebben we een signalerende functie, zodat er snel kan worden ingegrepen als er ergens iets niet helemaal goed lijkt te gaan.
Maar in die functie voel ik mij persoonlijk niet veel meer dan 'oplettende ouder', of in dat geval 'oplettende gastouder'. Mijn eigen kinderen gaan mee in deze manier van opvoeden. Ik ben oplettend, open, duidelijk en consequent, en in alles probeer ik samen met de kinderen zoveel mogelijk te leren over de dingen die er in en om het huis gebeuren. Ik denk dat de meeste ouders dit ook thuis zullen doen! Misschien op een iets minder uitgesproken mening, maar voor de meeste kinderen zal dit genoeg zijn om zonder moeite te beginnen op de basisschool.
En als dat zo is, wat is dan de beste plek voor kinderen om op te groeien? Persoonlijk denk ik, de beste plek is thuis. Bij je eigen vertrouwde papa en mama, in je eigen omgeving, om vanuit dat vertrouwen de wereld te gaan ontdekken. Vanaf een jaar of 1 is het prachtig om hier en daar juist ook nieuwe contacten op te doen, soms ergens te blijven waar papa en mama niet zijn, contacten aan te gaan met andere kinderen en te leren omgaan met deze nieuwe situaties en relaties. Dan zal het belang van opvang langzaam verschuiven van 100% belang van de ouders, naar uiteindelijk ook deels het belang van het kind. Natuurlijk is het voor kinderen prettig om voor de basisschool ook geleerd te hebben om met andere situaties en andere kinderen te spelen. Maar is dat voor een baby van 3 maanden op een enkele manier van belang? Nee, ik denk het niet. Baby's hebben behoefte aan rust en vertrouwen. Is de opvang daarom verkeerd? Nee hoor, helemaal niet. Maar het belang ligt op dat moment bij de ouders, en niet bij het kind.
Als kinderopvang/gastouderopvang moeten we onszelf niet te hoog neerzetten. We doen het goed en we zijn betrouwbaar, maar we zijn voor kinderen zeker niet belangrijker dan de dagen in de week die ze thuis zijn bij papa en mama. Het belang ligt zeker in de eerste 2 jaar voor het grootste deel bij de ouders, en hoewel dat niet altijd verkeerd is, moeten we niet vergeten dat ouders in de eerste plaats de opvoeders zijn van hun kinderen, en die rol moeten we zeker niet grotendeels in de schoenen schuiven van gastouders en pedagogisch medewerkers! Zij doen hun deel, en papa's en mama's hebben hun eigen verantwoordelijkheid!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten