Mijn genade is u genoeg

Vanmorgen las ik, naar aanleiding van een tweet, het volgende artikel:

http://www.trouw.nl/tr/nl/6847/Elma-Drayer/article/detail/3322992/2012/09/27/Waar-blijft-het-medeleven-met-de-gekwetste-christenziel.dhtml

Het doet mij wel iets om te zien dat 'wij' als Christenen godslastering niet zien als iets wat gestopt moet worden, in tegenstelling tot de Moslims. Ons geloof zit niet zo in elkaar dat we tegenstand uit willen bannen. We zijn niet tegen de anderen. We willen overtuigen van de urgentie van ons evangelie, maar er is niet zoiets als een haat/strijd/agressie tegen mensen van een ander geloof. Ons geloof leert ons om te leven, prediken, onderwijzen, evangeliseren, proclameren en uitdragen wie Jezus is en dat Hij terug komt, snel! Het leert ons niet om tegen alle anderen te zijn.

Het heeft ook geen zin. In 9 van de 10 gevallen werkt het veel beter om iets af te leren door iets nieuws (in plaats daarvan) te gaan doen, dan om krampachtig te proberen om iets niet te doen. Bijvoorbeeld roken. Bij de meeste mensen een manier om bezig te blijven, tijdens stress of drukte helpt het hen om stoom af te blazen. Als zij een nieuwe manier vinden om met stress om te gaan en in situaties met veel druk iets ander kunnen gaan doen, zal het voor hen gemakkelijker zijn om te stoppen. Zo is het ook met het evangelie. We kunnen beter prediken wat we wél geloven, dan tegen dat wat we niet geloven!

In 2 Korinthe lezen we over Paulus, en de doorn in zijn vlees (2 Korinthe 12). Het gaat hier om vervolging vanwege het prediken van Christus (lees 2 Korinthe 11 en 2 Korinthe 12:10). God laat hier duidelijk aan Paulus zien dat Hij deze vervolging niet wegneemt, maar dat Zijn genade genoeg is voor Paulus. Genade? Ja. Vreugde, doorzettingsvermogen, eerlijkheid, rust, vrede, moed, trouw, noem maar op. Zijn genade maakt ons sterk, zodat we vervolging (maakt niet uit hoe groot of klein) aan kunnen en ons niet laten terug houden om het evangelie uit te dragen!

Dus nee, vervolging hoeft niet te stoppen en zal niet stoppen. Daarbij zal het stoppen van godslastering voor het ene geloof, voor het andere geloof betekenen dat ze geen vrijheid van meningsuiting meer hebben! De Islam gelooft namelijk dat de Joden en Christenen uiteindelijk uitgeroeid moeten worden. Dat vind ik nogal een vorm van vervolging, godslastering, hoe je het ook noemt. Maar een wet tegen die godslastering, betekend een wet tegen hun geloof. Een concrete uitvoering van een wet tegen negatieve uitingen tegen een geloof is, naar mijn idee, niet praktisch mogelijk. Daarbij hebben wij God, en Zijn genade, waardoor we in Zijn liefde kunnen blijven: zij bedekt alle dingen, gelooft alle dingen, hoopt alle dingen, verdraagt alle dingen.

Mijn huis...

Met een tikje ergernis blader ik door een woonblaadje. Ik hou wel van nieuwe ideeën, maar ik merk steeds meer afstand tussen mij en de mensen die wonen in deze huizen. Deze huizen op de foto's, die zo stijlvol 'rommelig' zijn ingericht, waar de styliste vanaf spat. Ik vind het echt leuk ogen hoor. Leuke kleurtjes, hele aparte dingen. En toch blijft er iets knagen...

Want het klopt niet. In mijn budget zit geen ruime som geld per maand voor extra decoratie (want, zoals mijn man wel eens vraagt: 'Wat kun je daar dan mee?'). Dus als het gaat over hergebruiken, kringloopwinkel of 'sloophout', klinkt dat voor mij aantrekkelijk, dat moet kunnen! Helaas blijkt dat toch vaak niet zo te zijn. Sloophout is inmiddels geen manier (meer) om goedkoop je eigen meubels in elkaar kunt zetten. Kringloopwinkel spullen zien er op die foto's altijd heel bijzonder uit, maar in mijn kringloopwinkel vind ik dat soort spullen niet (en ik kom er ook niet wekelijks, eerlijk gezegd). Het meeste spul wat ik vind komt uit de jaren '80 (lees: gedoneerd door mijn ouders toen ze laatst de boel gingen opknappen) of is gemaakt van loodzwaar gelakt donkerbruin eikenhout. Prachtig, vast, maar het past niet echt in ons huis. Hergebruiken? Dat lijkt me dan nog wel wat! Maar de ideeën die er in staan variëren van het hergebruiken van een wereldbol voor het maken van een lamp (wat me uiteindelijk meer geld zou kosten dan het kopen van een leuke nieuwe lamp bij IKEA, want ik heb niet eens een wereldbol, en dan verdwijnt daar toch het hele idee van het hergebruiken als ik er eentje nieuw koop!) tot een groot schilderij voor aan de muur (met, jawel, een steigerhouten lijst van een hippe webshop, katsjingggg).

Oftewel, ik blijf bij mezelf. Mijn zelfmaakideeën zijn kastanjekettingen en strijkapplicaties op een zelfgemaakte slab. Saai? Vast! Maar wel écht hergebruiken (restjes band kun je mooi gebruiken om de slab af te zetten!) en écht zelfgemaakt. En sloophout? Dat vind ik nog steeds erg mooi... Wie weet, als onze schuur over 15 jaar ook een hele 'old wood' look heeft gekregen (nu is het nog nieuwbouw...) kunnen we hem afbreken en hebben we ons eigen sloophout. Tot die tijd spiek ik maar gewoon af en toe in zo'n woonblaadje, half geërgerd, half smachtend naar die prachtig gedecoreerde kamers en hoekjes. Want ondanks dat het niet heel goedkoop is en de handige kringloop-ideeën niet altijd zo goed uitkomen als je ze zelf probeert, het blijven toch prachtige kamers en bijzondere huizen die er in staan. En een beetje inspiratie is nooit weg!

Manduca!

Bij de geboorte van Sifra heb ik van mijn ouders een ergonomische draagzak gekregen, de Manduca. Een geweldig ding! Ik heb een filmpje gemaakt om te laten zien hoe het werkt (voor wie het leuk vindt om te zien hoe zoiets werkt, of op zoek is naar een draagzak).

http://www.youtube.com/watch?v=9xwtaEyJXyE&feature=youtu.be

Vakantie!!

Een van de grote voordelen van een man die in het onderwijs werkt, is dat hij 7 (!) weken vakantie heeft. Het is voor ons een heerlijke tijd om uit te rusten, leuke dingen te doen en te genieten van elkaar als gezin. Afgelopen week zijn we 8 dagen naar Noord Frankrijk geweest, kamperen met 2 kleine kids. Spannend! Maar gelukkig is het allemaal heel goed gegaan. Heel fijn dat ik nog borstvoeding geef, dat scheelt veel gedoe op een camping, en Julia heeft zich ook ontzettend goed vermaakt. Het was heerlijk weer en de camping was heel gezellig!

Basisschool

Wij wonen toevallig niet ver van een basisschool af, en komen daar regelmatig langs. Al vanaf vorig jaar roept Julia dus regelmatig dat ze ook naar school wil. We hebben netjes uitgelegd dat ze naar school mag als ze vier is, maar de afgelopen maanden kwam ze er langzaam achter dat haar volgende verjaardag nog niet haar vierde is...

Vorige week vertelde ze aan een juf van de school, die buiten op het plein op een bankje zat, dat ze ook naar school mag, als ze drie is! Nou, dan weet ze toch meer dan wij... Julia is er ook van overtuigd dat ze naar deze school zal gaan, maar wij nog niet helemaal. Julia is een pienter meisje, en misschien is het niet gek om te kijken of er een school is die meer te bieden heeft. Nee, we weten nog niets zeker, maar als Julia wel hoogintelligent/hoogbegaafd blijkt te zijn, dan zijn we liever voorbereid dan dat we eerst vastlopen op een school. De verhalen zijn er helaas genoeg...

Dus, er is wijsheid nodig hier om een goede keuze te gaan maken. Komende zomer gaan we maar eens op onderzoek uit om te zien of de scholen hier in de buurt ons aanspreken, of dat we op de fiets stappen en wat verder gaan kijken. Er zijn genoeg scholen hier in onze stad, dus we hebben in ieder geval veel keuze!

Intussen leert ons meisje zichzelf schrijven... Zucht! Je hebt nog genoeg tijd zou je denken, maar mevrouw haar nieuwste hobby is folders schrijven:

Nou, ja, we zullen wel zien. Ze zeggen wel eens: Lekker laten gaan. Laten we dat maar doen, dan zien we wel waar ze straks op de basisschool terecht kan!

Sock ons!

Ik heb schopperige kinderen. De eerste weken gaat het nog, maar daarna krijgen ze van alles wat er gebeurd de neiging om te spartelen met die beentjes. Een mooie muziekmobiel, kletsen met je mama, stoeien met je papa, huilen, slapen, alles eigenlijk! Spartelspartel, en daar gaan die sokken weer... En opeens had mijn man de ingeving afgelopen week: voor Julia hadden we sock ons!

De perfecte manier om je babysokjes aan de babyvoetjes te houden! Het zijn een soort halve sokjes, zonder hak en zonder tenen, gemaakt van strak elastiek, die je om de sokjes kunt doen. En het werkt! Mocht je nog zoiets zoeken, zoek dan eens op webshops die een aanbieding met weinig/geen verzendkosten heeft. Het is namelijk zo klein dat het door de brievenbus kan, dus vaak hebben webshops een aangepast tarief voor dit soort aankopen. Anders is het zonde van je geld wanneer je net zoveel verzendkosten betaald als wat de dingetjes zelf kosten (meestal 5,95).

Ik heb ze in ieder geval gisteren weer besteld, bij deze webshop --> HippeKinderSpullen.nl en morgen komen ze als het goed is al binnen!

Opschepper

Al jaren voel ik mij een opschepper. Waarom? Omdat het zo goed gaat! Ik ben getrouwd met een hele leuke man (die as we speak gewoon uit zichzelf de afwas even staat te doen, en ook heel lekker kan koken!), heb hele mooie, knappe kinderen, woon in een mooi huis en zo kan ik nog wel even doorgaan. Als je weinig te klagen hebt, lijkt het al snel alsof je net doet alsof alles bij jou perfect gaat. Maar dat hoeft niet zo te zijn! Maar klagers hebben het zwaarder in het leven. Zoals het liedje van Brigitte Kaandorp: 'Ik heb een heel zwaar levuuuuhhn... Het leven is voor mij gewoon ont-zet-tend zwaaaar!' Sta je zo in het leven, reken er dan maar op dat het je zwaar valt!

Onze oudste dochter, Julia, heeft een ontwikkelingsvoorsprong. Zo liep ze met 10 maanden, kletst ze nu (ze is bijna 3 jaar) de oren van je hoofd met perfect verstaanbare zinnen (Mama, heeft de kraan ook een kraanverzorgster?), gebruikt ze nooit kinder-taal (een verloskundige is écht geen babydokter), kent ze bijna alle letters van het alfabet en leest ze inmiddels haar eerste woordjes. Knappe meid! En ze heeft ook nog eens ontzettend leuke blonde haartjes! Ik een opschepper? Ja hoor, zo voelt het regelmatig als ik aan iemand verteld wat voor leuks ze nu weer heeft geleerd. Maar ik weiger om me in te houden omdat de maatschappij dat zo voelt. Ze is tenslotte net zo knap als ieder ander kind wat net iets nieuws heeft geleerd!!! En is niet iedere moeder trots op haar kind? Ik ben ook net zo trots op mijn jongste, en die kan (buiten lachen en drinken) nog vrij weinig...

Laten we allemaal maar regelmatig een beetje opscheppen. Niet overdrijven hoor, maar vertel maar eens gewoon wat voor leuke, goede, mooie, bijzondere dingen er in je leven gebeuren, in plaats van alleen de moeilijke en vervelende verhalen. Ik zie dat Julia het ontzettend leuk vindt om te horen dat ik haar mooi of knap vind, en het is voor een kind heel belangrijk om bevestiging te krijgen van wie hij is en wat hij doet!