Manduca-extention!

Afgelopen jaar heeft mijn oudste dochter (inmiddels ruim 3,5) nog onverminderd plezier gehad van de Manduca, en wij ook met haar! Ze is niet zo zwaar (nog geen 14 kilo), en het is met een ergonomische drager heel prettig om te dragen, ook met een zwaarder/groter/ouder kindje. Er zijn verschillende peuterdragers en zelfs kleuterdragers op de markt, maar eerlijk gezegd zijn we dol op de Manduca en vonden we het ook een beetje duur om een nieuwe drager te kopen voor het jaartje dat ze er misschien nog in zat. Dat denken we ook al een jaar ongeveer, en nog steeds, want mevrouw vindt het nog prima, maar ze wordt wel steeds langer...

Qua ruglengte is dat geen probleem, het rugpand komt nog tot ongeveer 3 cm onder haar nek, dus dat is prima. Haar benen daarentegen... Het voordeel van een ergonomische drager is juist dat de benen tot in de knieholtes goed worden ondersteunt, maar dat was al een poosje niet meer zo. Ze klaagde er niet over, maar het zag er niet comfortabel uit. Tot ik laatst voor een ander merk drager dit tegenkwam. Zoals je ziet is het een soort extra stukje stof met een knoopje en een lusje, om juist het onderste gedeelte wat de benen/knieholtes ondersteunt te verbreden. Ideaal leek me dat! Maar die prijs... Nou ja, voor 2 extra tientjes kan ik op marktplaats een hele nieuwe drager kopen! Dus dat vond ik wat overdreven. Dat moet ik ook zelf kunnen, dacht ik!

Ik heb eerst opgemeten hoe groot het stukje stof moest zijn. Hoe breed moet de onderkant worden voor haar knieën (in dit geval heb ik 5 cm gedaan), hoe hoog moet het worden (de kant die tegen de drager aan zit is recht), hoe breed moet het aan de bovenkant zijn om er een bandje/lusje aan te maken, en dan de andere zijkant die schuin naar beneden moet lopen, van het lusje naar de breedste kant onderaan. Dit heb ik uitgetekend en op de stof gespeld. Ik heb een oude spijkerbroek gebruikt voor de stof, maar ik denk dat elke stevige stof prima zou werken. Ik heb 4 stukjes stof geknipt (voor beide kanten, een voor- en achterkant), daarbij twee lapjes om onderaan om de heupband te vouwen om hem vast te maken (breedt = de breedte van je kniestuk, lengte = ruim om je heupband heen met 4/5 cm overlap, en vergeet de zoom niet). Dat lapje heb ik niet dubbel gedaan, gewoon enkele stof met een zoompje. Het lusje voor bovenaan moet je even goed afmeten. Ik had eerst bedacht om er een drukknoop of iets dergelijks in te zetten (dat heeft de originele ook), maar mijn Manduca heeft een clip om de schouderband los te maken, net 10 cm van dat bandje af waar je hem aan vast wilt maken. Handig! Dus ik heb er gewon een lus van gemaakt en door de schouderband los te maken, kun je hem er af halen! Je moet dan dus wel vast even goed afmeten dat het lusje niet te lang is en waar hij precies vast moet komen te zitten (en rekening houden met de zoom). Voor het band heb ik hetzelfde band gebruikt als wat de Manduca ook heeft, van dat zwarte (geen idee hoe het officieel heet).

Nadat ik alle lapjes had uitgeknipt, heb ik de kniestukken op elkaar gespeld met het bandje (voor bovenaan) er tussen. In deze volgorde: eerste lapje met de goede kant boven, lusje (met de lus naar binnen, straks draai je hem binnenstebuiten), tweede lapje met de goede kant naar onderen. Dan alles vastspelden en 3 kanten vastnaaien. De onderkant heb ik op het laatst gedaan, zonder naar binnen te vouwen. Ik heb het netjes op elkaar geduwd, ook het zwarte lusje (die heb ik lang gelaten voor wat meer stevigheid), en netjes recht afgeknipt. Dat heb ik vervolgens gezigzagd met een fijne zigzag. Hetzelfde heb ik gedaan met de kniestukken van de andere kant.
De bandjes voor om de heupband heb ik eerst op zichzelf gezoomd, gewoon een simpel dun randje. Vervolgens heb ik alles even om de Manduca heen gelegd om te zien hoe de bandjes netjes op elkaar kwamen, met het klittenband uiteindelijk aan de buitenkant. Toen heb ik de kniestukken er op gespeld, precies op de plek waar ze het best konden komen. Dat heb ik nog flink 2 keer goed vastgezet, zowel door de 2 lagen stof van het kniestuk, als het bandje (dubbel) en de laag stof van het bandje om de heupband. 3 lagen stof en 2 bandjes dus!!! Zorg dus voor een goede naaimachine ;) Die van mijn moeder had er gelukkig weinig problemen mee.

Mijn moeder heeft als laatste de klittenband er op gemaakt, we hadden niet meer zoveel tijd en zij is een stuk sneller met de naaimachine. Ze heeft eerst 2 streepjes klittenband op de ene kant van het bandje gemaakt, toen het andere stukje klittenband er op geplakt, bandje dicht gevouwen zoals het moet komen uiteindelijk, en toen het klittenband en het bandje in 1 keer er af gehaald en op die plek gauw vastgemaakt. Volgens mij ook met een zigzag steek.

En toen... was het klaar! Julia wilde niet zo heel graag uitproberen of het goed zat vanmorgen, maar uiteindelijk wilde ze wel heel even, en het zit perfect! Ik heb het zitvlak van 35 cm naar 45 verbreed en zodoende is hij bijna net zo breed als bijvoorbeeld een Tula Toddler peuterdrager! Nu kunnen we weer even vooruit :) Hoe vinden jullie trouwens mijn nieuwe Zip In? Helemaal hip, vond ik! Gekregen van een lief vriendinnetje :)

p.s. verbeterpunten voor mezelf: de bovenkant mag smaller, net zo smal als het bandje eigenlijk, nu is het onnodig breed. Oja, en ik wilde het eigenlijk vullen met een klein beetje foam padding ofzo, voor een beetje extra comfort. De hoekjes van de Manduca zijn ook gevuld. Maar vergeten... ;)

Een haat/liefde-verhouding: borstvoeding en ik...

Allereerst een HOERAAA!! Want ik ben officieel een 'langvoeder', nu mijn jongste dochter Sifra 1 jaar is, en ik dus al 1 jaar volledig borstvoeding geef. In totaal, met de maanden die ik Julia heb gevoed, heb ik al meer dan 1,5 jaar borstvoeding gegeven. Daarbij kan ik zeggen dat de voedingen die ik daarvan niet zelf gegeven heb waarschijnlijk op 4 handen te tellen zijn. Bij allebei! Dus daar ben ik wel trots op, mijn meiden groei(d)en op mijn melk!

Maar daar zit uiteraard een keerzijde aan... Ik ben 's nachts altijd het bokje (en nee, ze slaapt nog niet door helaas...), ik kan niet te lang weg, voedingsbeha's zijn écht lelijk (zelfs de mooie, of ze zijn schreeuwend duur), ik moet mijn kleding aanpassen óf meerdere keren per dag half uitgekleed zitten voeden (en jurkjes zijn dus écht niet handig...). De afhankelijkheid die de borstvoeding geeft is een prachtig ding, maar soms kan het wel eens benauwen. Daarbij heeft Sifra wat last van koemelk, dus ik ben inmiddels ook al bijna een jaar op een koemelkvrij dieet. Oja, en er was ooit iets met flesjes waar ze niet uit drinken, maar aangezien ik die niet per se hard nodig heb, ben ik dat maar snel vergeten ;) Ze drinkt nu gewoon ook lekker uit een tuitbeker!

Ik krijg wel eens de vraag waarom ik niet eindelijk eens stop. Waarom nog dat dieet, ze kan toch nu wel zonder borstvoeding, je bent er zo moe/zat van (dat klopt aardig bij tijd en wijle), wat doe je moeilijk, het is toch niet meer nodig, et cetera. Maar daar komt dan de liefde naar boven, de liefde voor de borstvoeding...

Want, zeg nou zelf, wat een complex, bijzonder, goddelijk, inspirerend fenomeen is borstvoeding toch eigenlijk. Een moeder maakt, na de geboorte van een kind, min of meer automatisch borstvoeding aan. Met een beetje hulp (goede informatie en ondersteuning) komt er binnen een paar weken een goede export op gang van kwalitatief zeer hoogwaardige voeding, perfect afgestemd op je baby, zowel inhoudelijk als in hoeveelheid. Het aanbod wordt geheel afgestemd op de vraag, dus bij gebrek is het alleen zaak om de vraag duidelijk te maken aan de producent (meer aanleggen), en de producent zal zonder moeite meer gaan aanmaken, zodat het aanbod op peil blijft. De moeder kan haar kindje zonder problemen overal mee naartoe nemen, en overal op verzoek lekkere, warme voeding aanbieden. Voeding die zo bijzonder is dat namaken tot nu toe nog niet in de buurt komt van het echte werk.

En daarbij nog een paar extra voordelen: het niet geven van borstvoeding (voor moeders) én het niet krijgen van borstvoeding (voor baby's) verhoogt het risico op borstkanker, ovariumkanker en baarmoederkanker, het beschermt de baby tegen het ontwikkelen van de ziekte van Crohn, het verkleint het risico op astma voor de baby, beschermt tegen buikgriep en diarree, verkleint de kans op jeugdreuma, verminder de kans op osteoporose (voor de moeder), helpt bij het rijpen van het spijsverteringskanaal, verhoogt de effectiviteit van vaccinaties, verkleint de kans op gaatjes in de tanden van de baby, verkleint de kans op eczeem voor de baby, vermindert de kans op liesbreuken, is handig in vele opzichten (warm, dichtbij, goedkoop, minder verpakkingsmateriaal om weg te gooien, handig voor oogontstekingen). En daarbij zit het in een mooie verpakking!

Oftewel... ja, er zijn minder leuke kanten. Minder handige kanten. Momenten waarop ik écht geen zin meer heb. Maar al die voordelen? Al die leuke momenten aan de borst, al die voordelen van het voeden... Ach, we gaan nog maar even door, zolang het goed gaat en mijn meisje het ook nog fijn vindt!

Een thuis voor je kind

Als gastouder weet ik aardig hoe het in de kinderopvang reilt en zeilt. Het is op een bepaalde manier een noodzakelijk kwaad dat ouders, tijdens de jonge ontwikkeling van hun kind, beiden moeten werken om in hun levensonderhoud te voorzien, terwijl ze iemand anders betalen om voor hun kind te zorgen. Een beetje krom, en ondanks dat het voor het kind vaak gezellig en veilig is bij een gastouder/oppas/kinderdagverblijf, betekend dat niet dat het kind daar op de beste plek is.

Ik las vanmorgen op Twitter een reactie van iemand op de nieuwe initiatieven met betrekking tot ouders die op elkaars kinderen passen. Het fenomeen komt steeds vaker voor, waarbij 1 of 2 dagdelen per week wordt opgepast op de kinderen van iemand anders, en jouw eigen kinderen ook 1 of 2 dagdelen per week kunnen worden opgevangen door de ouders van de andere kinderen. Ideaal! Maar, zo luidde de reactie, dit kon toch niet goed zijn, want 'de kinderopvang is meer dan alleen opvang voor het kind'. En deels ben ik het daar uiteraard mee eens. Als het alleen opvang zou betekenen, dan kon ik de hele dag op mijn bank blijven zitten, zette ik de kinderen 3 keer per dag in hun stoel en schoof wat eten naar binnen en verschoonde ik hier en daar een luier. Op die manier kan ik er wel 10 tegelijkertijd opvangen! Maar nee, we spelen samen, we letten op de ontwikkeling van het kind en we proberen met behulp van thema's de kinderen het een en ander bij te brengen, zodat ze klaar zijn om naar school te gaan met een jaar of 4. Ook hebben we een signalerende functie, zodat er snel kan worden ingegrepen als er ergens iets niet helemaal goed lijkt te gaan.

Maar in die functie voel ik mij persoonlijk niet veel meer dan 'oplettende ouder', of in dat geval 'oplettende gastouder'. Mijn eigen kinderen gaan mee in deze manier van opvoeden. Ik ben oplettend, open, duidelijk en consequent, en in alles probeer ik samen met de kinderen zoveel mogelijk te leren over de dingen die er in en om het huis gebeuren. Ik denk dat de meeste ouders dit ook thuis zullen doen! Misschien op een iets minder uitgesproken mening, maar voor de meeste kinderen zal dit genoeg zijn om zonder moeite te beginnen op de basisschool.
En als dat zo is, wat is dan de beste plek voor kinderen om op te groeien? Persoonlijk denk ik, de beste plek is thuis. Bij je eigen vertrouwde papa en mama, in je eigen omgeving, om vanuit dat vertrouwen de wereld te gaan ontdekken. Vanaf een jaar of 1 is het prachtig om hier en daar juist ook nieuwe contacten op te doen, soms ergens te blijven waar papa en mama niet zijn, contacten aan te gaan met andere kinderen en te leren omgaan met deze nieuwe situaties en relaties. Dan zal het belang van opvang langzaam verschuiven van 100% belang van de ouders, naar uiteindelijk ook deels het belang van het kind. Natuurlijk is het voor kinderen prettig om voor de basisschool ook geleerd te hebben om met andere situaties en andere kinderen te spelen. Maar is dat voor een baby van 3 maanden op een enkele manier van belang? Nee, ik denk het niet. Baby's hebben behoefte aan rust en vertrouwen. Is de opvang daarom verkeerd? Nee hoor, helemaal niet. Maar het belang ligt op dat moment bij de ouders, en niet bij het kind.

Als kinderopvang/gastouderopvang moeten we onszelf niet te hoog neerzetten. We doen het goed en we zijn betrouwbaar, maar we zijn voor kinderen zeker niet belangrijker dan de dagen in de week die ze thuis zijn bij papa en mama. Het belang ligt zeker in de eerste 2 jaar voor het grootste deel bij de ouders, en hoewel dat niet altijd verkeerd is, moeten we niet vergeten dat ouders in de eerste plaats de opvoeders zijn van hun kinderen, en die rol moeten we zeker niet grotendeels in de schoenen schuiven van gastouders en pedagogisch medewerkers! Zij doen hun deel, en papa's en mama's hebben hun eigen verantwoordelijkheid!

Wat ga je later worden?

Wat wil je later worden? Een vraag die we allemaal vroeger beantwoord hebben, voor anderen of voor onszelf. Als ouder kijk je ook wel eens naar je kind. Hoe zal ze later zijn? Wat voor beroep zal ze gaan doen? Maar misschien nog wel belangrijker, wat voor persoon zal ze zijn? Zal ze worden zoals God haar bedoeld heeft, in het plan wat Hij voor haar heeft? Daar gaan we voor!

In de opvoeding zijn we daar ook mee bezig. De Bijbel geeft ons richtlijnen, over hoe een vader zijn zoon disciplineert, hoe een moeder haar gezin onderhoudt en verzorgt. We geven een voorbeeld en sturen onze kinderen. Er zijn stromingen en meningen van mensen die zeggen dat we kinderen zelf moeten laten beslissen, de eigen mening van kinderen hoog achten, kinderen volgen, hen zelf laten kiezen welke kant ze op willen. De Bijbel zegt daar iets over: 'Dwaasheid is in het hart der jongen gebonden.' (Spreuken 22:15). Kinderen zijn van nature geneigd om hun eigen "vlees" te volgen (zeg maar, hun gevoel, emotie, hun 'ikkie'). Ze doen wat hen zelf goed dunkt, wat voor hen prettig voelt. Natuurlijk, een kind van 2 is geen kind van 7 en daar zal verschil in zitten! Maar als je een kind altijd maar volgt en hem laat kiezen, dan wil hij altijd chocopasta op brood (geen kaas!), liefst veel tv kijken (niet rustig zelfstandig even spelen in de box), op school het liefst zijn lievelingsvak doen (en liever geen sommen die moeilijk zijn). Kinderen zijn niet van nature geneigd om wijze, juiste beslissingen te maken. Zelfs mijn zeer pientere dame van 3,5 doet dat niet! Ze kan dan wel woordjes lezen en kleine sommetjes maken, maar als ik haar vraag of ze al naar bed wil, dan wil ze meestal niet! Terwijl dat wel een wijze beslissing zou zijn.

Wat moeten we doen? We moeten ze de weg wijzen! Niet op een nare manier, maar omdat we de verantwoordelijkheid hebben om van onze kostbare schatten een succes te maken. God heeft een plan voor onze kinderen, een perfect plan, en het kan alleen tot stand komen als wij hen leiden naar dat plan. Wat God allereerst van onze kinderen vraagt is leren om te luisteren naar een persoon met autoriteit. Dat klinkt naar, maar God is onze autoriteit. Als we Hem willen volgen, moeten we doen wat Hij zegt. Dat betekend, als we onze kinderen dat willen leren, dan zullen ze eerst moeten leren om naar ons als ouders te luisteren. Vraag je je kind iets? Verwacht dan een reactie! Vraag je hem iets te doen? Leer je kind om te zeggen 'oké mama' of 'is goed mama' (of papa!) en te doen wat wordt gevraagd. Als God later vraagt aan je kind om iets te doen, wil je ook niet dat ze antwoord met 'Nouuhouu, God! Laaaat me nou nog éven!!!' Natuurlijk niet, je wilt dat je kind kan luisteren wanneer dat moet! Zelfs als het gaat om natuurlijke autoriteit is het van groot belang om te leren luisteren naar een ander. Op je werk of school moet je je tenslotte ook onderwerpen aan de beslissingen van anderen. Natuurlijk mogen we voor onszelf opkomen en praten over dingen, maar roddel, zeuren, mopperen, klagen, of opstandig gedrag vertonen tegen een meerdere, dat wordt ook in de wereld om ons heen meestal niet op prijs gesteld!

Leer je kind om te luisteren naar anderen. Dat is niet hetzelfde als monddood. Dat is niet hetzelfde als een minderwaardigheidscomplex. Het betekent dat je uit eigen vrije wil kunt kiezen om te doen wat een ander denkt dat het beste voor je is. Als je dat kunt, als je nederig kunt zijn, dan heb je een hele grote stap gezet op weg naar Gods plan voor je leven!

De jeugd van tegenwoordig...

Vandaag kwamen mij twee termen ter ore waar ik even bij stil moet staan...

Eerst las ik de Wij Jonge Ouders, een blad voor (duh!) jonge ouders, wat je gratis kunt krijgen in het eerste jaar van je baby. Een leuk blaadje, een tikje oppervlakkig (met erg veel reclame van Prenatal, en de Wij boekenclub), maar wel grappig om door te bladeren. Hier las ik de vraag 'Bestaat er ook een dreumes-puberteit?' Ja hoor, dacht ik, daar gaan we! Eigenlijk is de puberteit zelf al een soort acceptatie van onacceptabel gedrag van een tiener. Natuurlijk begrijp ik wel dat het een periode is waarin kinderen zichzelf leren zijn, veel ontdekken, waarin er veel verandert, maar ik ben er van overtuigd dat het niet hoeft te betekenen dat je het contact met je kinderen verliest of hen niet meer kunt leren wat wel en niet gewenst gedrag is. De puberteit hoeft geen reden te zijn om ze dan maar te laten doen en laten wat ze willen! Het zelfde geldt voor de peuterpuberteit, wie heeft dat bedacht? Ja, peuters van een jaar of 2/3 hebben een eigen wil, die ze leren kennen en gaan uitproberen, maar door er zo'n algemeen geaccepteerd label aan te hangen laten we het maar gaan, onder het mom van 'het is een fase!' Als je er niets mee doet, is het geen fase. Dan blijven kinderen de grens opzoeken, omdat ze geen duidelijke kaders aangereikt krijgen om zich aan vast te houden. Een grenzeloze opvoeding is voor kinderen echt niet leuk! In tegendeel, ze leren nooit dat ze kunnen vertrouwen op hun ouders. Want grenzen, kaders waar binnen ruimte is om je te ontwikkelen, die je veiligheid bieden, zijn er voor de bescherming van je kinderen. Die hebben ze nodig! Dus doe je kind een plezier, en neem niet ook nog een term als dreumes-puberteit in de mond om je achter te verschuilen. Een kind heeft jou nodig, als ouder, om grenzen neer te zetten!! Zie het als iets wat goed voor hen is, wat ze duidelijkheid en vertrouwen geeft.

De tweede term die ik tegenkwam was de term tijgermoeders (http://altijdwat.ncrv.nl/nieuwsblogs/tijgeropvoeding-helemaal-zo-gek-nog-niet). In onze samenleving worden veel kinderen opgevoed met de overtuiging dat ze vooral veel moeten leren om eigen keuzes te maken, vertrouwen op je hart, je passie volgen, zelf bedenken wat je wilt. En daar zitten positieve en negatieve kanten aan! Over de andere kant van opvoeden heeft Amy Chua een boek geschreven, genaamd 'Strijdlied van een tijgermoeder' (Battle Hymn of the Tiger Mother). Zij heeft haar kinderen heel erg streng opgevoed, heel heel streng (lees: dagelijks uren viool spelen, hoge cijfers eisen, etc), maar ik begrijp het punt wel wat ze wil maken (ook zij sloeg te ver door en kwam hier wel van terug, dit is in het boek ook te lezen). Wat ik hier vooral uit kan halen is dat we als ouders niet alleen moeten denken dat je gelukkige kinderen krijgt door hen te laten doen wat zij willen. Zoals ze zegt: 'Als je kinderen van 8 laat kiezen wat ze het liefst doen, dan doen ze de hele dag games en eten snoep.' Kinderen maken niet van nature de goede keuzes. Kinderen hebben niet in hun hart alleen maar geweldige passie voor iets waar ze uiteindelijk heel gelukkig en succesvol van worden. We weten dat uit de Bijbel, dat kinderen van nature 'dwaas' zijn, oftewel, ze doen gewoon domme dingen. Daarom worden we allemaal geboren met een papa en een mama, om ons te leren wat de goede weg is om te gaan! Kinderen hebben leiding nodig, duidelijkheid, structuur. Dat kan er voor elk kind wel weer anders uit zien, want elk kind is uniek. Daarom zijn we als ouders ook niet star, maar flexibel en open. Maar flexibel betekent niet dat we ons laten ompraten, altijd maar in discussie gaan, en onze kinderen zelf 9 van de 10 keuzes laten maken!

We kunnen zeggen dat de problemen die in de puberteit ontstaan, al te voorkomen zijn door een goede opvoeding vanaf de eerste jaren. Zo leert Julia nu al hele concrete dingen over hoe ze zich moet gedragen. Bijna alle kinderen leren dat als ze iets krijgen, dat ze 'dank je wel' moeten zeggen. Maar doen ze dat uiteindelijk ook nog als ze 15 zijn? Of hebben we het ergens langs het paadje laten liggen? Wij leren onze kinderen nog meer dingen heel bewust aan. Zeuren? Dat mag bij ons niet. We maken afspraken, en daar houden we ons aan (kinderen en ouders!). Als mama zegt dat je iets moet doen, dan zeg je 'Oké mama' en dan doe je het! Natuurlijk mag je daarna vragen waarom dat precies is (haha, daar komen we ook echt niet onderuit met onze kletskous). Maar als ik vraag of ze even kan opruimen, dan hoeft daar niet eerst een 'waarom?' te volgen. Soms moeten dingen nu eenmaal! Bij Julia werkt het heel goed om een tijd met haar af te spreken. We zetten samen een wekker en daarna gaat het gebeuren (soms een wekker om op te ruimen of naar bed te gaan, soms een wekker om lekker aan tafel te komen kleuren). Elk kind heeft zo z'n eigen knopjes, maar maakt duidelijke afspraken en word niet heen en weer geslingerd door het eigen willetje van je dreumes/peuter/kind/puber! De vraag 'Ahhhh, toe????' wordt elke keer weer gesteld om jou te testen: doe jij echt wat je zegt? Wees betrouwbaar voor je kind, en hou je aan je woord!

En naast alle afspraken, regels, duidelijkheid, kaders, structuur, daarnaast is er een heleboel geduld. Geduld om uit te leggen, geduld om relatie op te bouwen tussen ouder en kind, geduld om te corrigeren, geduld om afspraken te maken vóóraf aan de situatie die misschien wat moeilijk zal zijn, et cetera. Toevallig net nog, kom ik voor de 6e keer boven bij Julia's bed, en vraagt ze me 'Mama, waarom moeten we eigenlijk slapen?' Ach, toen ben ik maar even gaan zitten en heb nog een gezellig verhaaltje over hersentjes verteld. Gelukkig weet ik dat dat bij haar de beste manier is om haar in slaap te krijgen: nog even rustig bij haar zitten, wat kletsen, en dan met die rust in slaap vallen. Zo ken je ook je kind, en kun je daar op inspelen!!

Stap voor stap...

Als er iets is waar ik gek op ben is het de ontwikkeling van kinderen. Vanuit mijn opleiding (SPH) heb ik uiteraard genoeg geleerd over de ontwikkeling van een 'normaal' kind, maar juist ook over de storingen die er in kunnen ontstaan. Een kink in de kabel, zou je het kunnen noemen. Want normaal is geen goede benaming voor iets wat miljoenen kinderen en volwassenen over de hele wereld op hun eigen, unieke manier aan gaan. Ontwikkelen doet iedereen op z'n eigen manier!

Een jonge baby ontwikkelt al vanaf dag 1. Misschien weet je dat een baby met ongeveer 6 weken bewust gaat lachen, maar ook in die eerste dagen en weken gebeurt er al zoveel. Een baby doet z'n oogjes steeds vaker goed open, kijkt je aan, tuurt naar het licht of naar een mobile die boven z'n hoofd zweeft, en gaat langzaam steeds beter dingen volgen die om hem heen bewegen. En na dat eerste lachje gaat het verder: hoofd optillen, opsteunen op de handjes, op je zij hangen, slaan tegen een speeltje, speeltjes pakken en in je mond stoppen, steeds meer geluiden maken. Langzaam gaat die kleine, hulpeloze baby op weg naar de grote stappen van rollen, tijgeren, kruipen, zitten, staan en lopen.

En dat allemaal in 1 tot 1,5 jaar tijd. Geen wonder dat het een bijzondere maar ook heftige tijd is voor zowel baby's als papa's en mama's. Ik heb me voorgenomen aan het begin van het leven van mijn tweede dochter, om niet te veel uit te kijken naar de nieuwe ontwikkelingen (hoe leuk ik dat ook vind en hoe zeer ik ook uitkijk naar elke volgende stap), maar juist ook echt te genieten van de reis die ze aan het maken zijn, elke dag. Hoe trots ik nu ook op haar ben dat ze eindelijk kan zitten, ik heb me kostelijk vermaakt met het kijken naar haar eindeloze, onvermoeibare pogingen. Soms lukte het keer op keer niet, gaf ze het op, en na 5 minuten ging ze het toch weer proberen. Soms was ze er zo moe van dat ze op schoot in slaap viel. Soms lukte het half, maar viel ze plat met haar neus op de grond en durfde ze het daarna even weer niet. Tot het maandag echt lukte, en nu is er inmiddels geen kunst meer aan!

Die innerlijke drang in een kind, hun drijfveer om keer op keer door te gaan, te zoeken naar nieuwe dingen om te doen, laten we die als volwassenen niet kwijt raken! Doe eens iets nieuws, doe eens iets geks. Of zoals mijn oudste dochter Julia regelmatig roept: 'Kijk eens wat ik kan!' en dan in een hele rare pose proberen stil te blijven staan (met een been in de lucht, op handen en voeten of juist plat op de grond met je armen en benen omhoog). Blijf in ontwikkeling, dan roest je niet vast!

Een nieuwe draagdoek...

Een draagdoek, dat is op het moment de uitvinding van de eeuw hier in ons gezin. Onze kleine Sifra zit er dagelijks in, op die momenten dat het net even niet uitkomt, of wanneer het regent en ik 'even gauw' naar de peuterspeelzaal op en neer moet. Het werkt als een trein (ja ik weet het, even oefenen, maar ooit had ik daar toen alle tijd voor!) en het zit zo heerlijk knus. Ik krijg ook overal nog steeds ohh's en ahh's als ze zo heerlijk bij me ligt!

Maar nu lees ik sinds kort mee op een forum, waar mensen die dingen sparen... Alle kleuren van de regenboog, zoveel verschillende soorten stof en materiaal, kleur en structuur *zwijmel* en ik heb er zelf gewoon eentje, want ik denk, ik gebruik er toch maar 1 tegelijk? Maar ja, voordat ik het wist was ik verkocht... Mijn doek is een hele dunne, wat in de zomer heerlijk is en het is ook superklein om mee te nemen, maar ik merk nu dat het soms wat begint te snijden als ik lang draag (en mijn 'kleintje' is ook geen 3 kilo meer...). Dus op zoek naar een dikkere doek!

Oja, kleine bijkomstigheid: klein budget! Omdat ik er al eentje heb liggen, én een dure ergonomische draagzak, vind ik het wel even best. Ik heb nu de Hoppediz van mijn buurvrouw geleend. Mijn eigen doek is ook van Hoppediz, maar dan de 'light' versie (Das Leichte; dunner/lichter). Deze gewone Hoppediz vind ik zelf te dik om te knopen, ik krijg hem net niet strak genoeg. Dus nu werd me aangeraden om eens te kijken naar een Storchenwiege, die schijnen daar mooi tussenin te zitten.

Dus... Marktplaats, here I come! Wie weet zien jullie hier binnenkort een mooie foto van mijn nieuwe doek! En hier dan nog maar een mooi kiekje van Julia en ik, ze wilde zo graag nog een keer in de doek en het past nog nét ;)