Manduca!

Bij de geboorte van Sifra heb ik van mijn ouders een ergonomische draagzak gekregen, de Manduca. Een geweldig ding! Ik heb een filmpje gemaakt om te laten zien hoe het werkt (voor wie het leuk vindt om te zien hoe zoiets werkt, of op zoek is naar een draagzak).

http://www.youtube.com/watch?v=9xwtaEyJXyE&feature=youtu.be

Vakantie!!

Een van de grote voordelen van een man die in het onderwijs werkt, is dat hij 7 (!) weken vakantie heeft. Het is voor ons een heerlijke tijd om uit te rusten, leuke dingen te doen en te genieten van elkaar als gezin. Afgelopen week zijn we 8 dagen naar Noord Frankrijk geweest, kamperen met 2 kleine kids. Spannend! Maar gelukkig is het allemaal heel goed gegaan. Heel fijn dat ik nog borstvoeding geef, dat scheelt veel gedoe op een camping, en Julia heeft zich ook ontzettend goed vermaakt. Het was heerlijk weer en de camping was heel gezellig!

Basisschool

Wij wonen toevallig niet ver van een basisschool af, en komen daar regelmatig langs. Al vanaf vorig jaar roept Julia dus regelmatig dat ze ook naar school wil. We hebben netjes uitgelegd dat ze naar school mag als ze vier is, maar de afgelopen maanden kwam ze er langzaam achter dat haar volgende verjaardag nog niet haar vierde is...

Vorige week vertelde ze aan een juf van de school, die buiten op het plein op een bankje zat, dat ze ook naar school mag, als ze drie is! Nou, dan weet ze toch meer dan wij... Julia is er ook van overtuigd dat ze naar deze school zal gaan, maar wij nog niet helemaal. Julia is een pienter meisje, en misschien is het niet gek om te kijken of er een school is die meer te bieden heeft. Nee, we weten nog niets zeker, maar als Julia wel hoogintelligent/hoogbegaafd blijkt te zijn, dan zijn we liever voorbereid dan dat we eerst vastlopen op een school. De verhalen zijn er helaas genoeg...

Dus, er is wijsheid nodig hier om een goede keuze te gaan maken. Komende zomer gaan we maar eens op onderzoek uit om te zien of de scholen hier in de buurt ons aanspreken, of dat we op de fiets stappen en wat verder gaan kijken. Er zijn genoeg scholen hier in onze stad, dus we hebben in ieder geval veel keuze!

Intussen leert ons meisje zichzelf schrijven... Zucht! Je hebt nog genoeg tijd zou je denken, maar mevrouw haar nieuwste hobby is folders schrijven:

Nou, ja, we zullen wel zien. Ze zeggen wel eens: Lekker laten gaan. Laten we dat maar doen, dan zien we wel waar ze straks op de basisschool terecht kan!

Sock ons!

Ik heb schopperige kinderen. De eerste weken gaat het nog, maar daarna krijgen ze van alles wat er gebeurd de neiging om te spartelen met die beentjes. Een mooie muziekmobiel, kletsen met je mama, stoeien met je papa, huilen, slapen, alles eigenlijk! Spartelspartel, en daar gaan die sokken weer... En opeens had mijn man de ingeving afgelopen week: voor Julia hadden we sock ons!

De perfecte manier om je babysokjes aan de babyvoetjes te houden! Het zijn een soort halve sokjes, zonder hak en zonder tenen, gemaakt van strak elastiek, die je om de sokjes kunt doen. En het werkt! Mocht je nog zoiets zoeken, zoek dan eens op webshops die een aanbieding met weinig/geen verzendkosten heeft. Het is namelijk zo klein dat het door de brievenbus kan, dus vaak hebben webshops een aangepast tarief voor dit soort aankopen. Anders is het zonde van je geld wanneer je net zoveel verzendkosten betaald als wat de dingetjes zelf kosten (meestal 5,95).

Ik heb ze in ieder geval gisteren weer besteld, bij deze webshop --> HippeKinderSpullen.nl en morgen komen ze als het goed is al binnen!

Opschepper

Al jaren voel ik mij een opschepper. Waarom? Omdat het zo goed gaat! Ik ben getrouwd met een hele leuke man (die as we speak gewoon uit zichzelf de afwas even staat te doen, en ook heel lekker kan koken!), heb hele mooie, knappe kinderen, woon in een mooi huis en zo kan ik nog wel even doorgaan. Als je weinig te klagen hebt, lijkt het al snel alsof je net doet alsof alles bij jou perfect gaat. Maar dat hoeft niet zo te zijn! Maar klagers hebben het zwaarder in het leven. Zoals het liedje van Brigitte Kaandorp: 'Ik heb een heel zwaar levuuuuhhn... Het leven is voor mij gewoon ont-zet-tend zwaaaar!' Sta je zo in het leven, reken er dan maar op dat het je zwaar valt!

Onze oudste dochter, Julia, heeft een ontwikkelingsvoorsprong. Zo liep ze met 10 maanden, kletst ze nu (ze is bijna 3 jaar) de oren van je hoofd met perfect verstaanbare zinnen (Mama, heeft de kraan ook een kraanverzorgster?), gebruikt ze nooit kinder-taal (een verloskundige is écht geen babydokter), kent ze bijna alle letters van het alfabet en leest ze inmiddels haar eerste woordjes. Knappe meid! En ze heeft ook nog eens ontzettend leuke blonde haartjes! Ik een opschepper? Ja hoor, zo voelt het regelmatig als ik aan iemand verteld wat voor leuks ze nu weer heeft geleerd. Maar ik weiger om me in te houden omdat de maatschappij dat zo voelt. Ze is tenslotte net zo knap als ieder ander kind wat net iets nieuws heeft geleerd!!! En is niet iedere moeder trots op haar kind? Ik ben ook net zo trots op mijn jongste, en die kan (buiten lachen en drinken) nog vrij weinig...

Laten we allemaal maar regelmatig een beetje opscheppen. Niet overdrijven hoor, maar vertel maar eens gewoon wat voor leuke, goede, mooie, bijzondere dingen er in je leven gebeuren, in plaats van alleen de moeilijke en vervelende verhalen. Ik zie dat Julia het ontzettend leuk vindt om te horen dat ik haar mooi of knap vind, en het is voor een kind heel belangrijk om bevestiging te krijgen van wie hij is en wat hij doet!

Supermom!?

Met een peuter en een jonge baby in huis, ligt de lat hoog. Ze willen beide aandacht en hebben nog niet geleerd om te wachten op hun beurt. De vraag om mama is er de hele dag. Zowel de duidelijke, directe vraag, een huilende baby of een peuter die vraagt om het een of ander, als de onderliggende vraag om aandacht (een peuter die het huis sloopt) of structuur (een oververmoeide baby).

Julia heeft afgelopen week geleerd om te wachten. Als papa en mama aan het praten zijn... Je kent het wel. Ze moet leren haar hand even op ons been/schouder te leggen en dan te wachten tot we klaar zijn met praten of even tijd hebben voor haar. Moeilijk! Zeker als je nog geen 3 jaar bent... Maar het is zo'n belangrijke les die we als moeder soms zelf ook moeten leren. Soms moet een vraag even wachten. Peuter met dorst? Kan best even een kwartiertje wachten als je net een poepbroek aan het verschonen bent. Baby die uit bed wil? Die ligt daar veilig tot je peuter een boterham voor haar neus heeft en kan eten. Daarbij zijn er dan ook nog alle vragen die we van buitenaf krijgen, met als belangrijkste vraag die we als moeder vaak voelen: Ben ik wel perfect? Hoe kan ik ooit zo goed zijn als dat ik denk dat men van mij verwacht?

Wat een opluchting om gewoon te zeggen, nee... Nee, ik doe het niet allemaal perfect en ik kan niet elke vraag, van wie dan ook, direct beantwoorden. Wat ik wel kan? Ik kan alles doen (in Hem) om mijn kinderen goed op te voeden. En dat betekent ook dat ik ze kan leren om even te wachten. Soms begrijpen ze dat. Soms begrijpen ze dat (nog) niet. Dat komt wel. Als we allemaal proberen de schijn hoog te houden dat we wel alles zonder moeite op rolletjes laten lopen en we er voor de buitenwereld zo perfect mogelijk uit zien, maken we het onszelf en elkaar dan niet onnodig moeilijk? We doen het goed genoeg als we wandelen met Hem.

En intussen ben ik perfect in Hem. Hij geeft mij wijsheid en inzicht, en door wat Hij heeft gedaan ben ik perfect. Niet door wat ik allemaal goed doe. Het is maar goed dat Hij het heeft gedaan! Als mijn badkamer een keer heel vies is, mijn tuin vol onkruid, Julia met de lunch nog haar haren alle kanten op heeft staan of mijn huis vol zandbakzand ligt, bedenk ik me maar dat mijn meisjes later echt niet zullen lijden onder het feit dat het huis niet elke dag werd gestofzuigd. Ik geef ze liever een voorbeeld mee van een huis vol rust en ontspanning, zonder stress! Veel belangrijker!

Met blote voeten

Daar gaan we dan... Mijn eigen blog is een feit!

Al jaren ben ik aan het schrijven. Kleine dingetjes, gedichtjes, verhaaltjes, dagboekjes. Meestal ben ik te wispelturig (en lui?) om zoiets lang vol te houden. Tot ik via via een aantal Amerikaanse blogs las over moeders. Moeders net als ik, met vieze kinderen, handen soms in het haar, elke dag lerend van hun kinderen en God, en intussen ontzettend genieten van het leven als Stay Home Mom.

Wat klinkt dat mooi, dacht ik, zo in het Engels. Bijna romantisch. Een beetje zoals foto's bewerken met Instagram, waarvan ik sinds kort begrijp wat het is: alle foto's zien er in een handomdraai uit alsof ze professioneel gemaakt zijn, en je simpele lentekiekje is opeens een zonovergoten droombeeld. Zo is het leven niet altijd... Thuisblijfmoeder klinkt veel saaier dan 'Stay Home Mom'. Toch wil ik graag een blog gaan schrijven, zo eens in de paar dagen. Gewoon, om als doorsnee moeder wat te delen over de leuke, gekke, moeilijke, belangrijke en simpele momenten. Over kinderen, (t)huis en God.

En waarom met blote voeten? Omdat ik het niet mooier wil maken dan het is, maar gewoon lekker zoals het is: soms doet het pijn, soms is het heet, maar het is heerlijk om het gras onder je voeten te voelen kriebelen, of het nieuwe vloerkleed in de woonkamer. Het leven met God zoals het is.